De projecten in Malathankulam en Vandalai - Gudalore
In 2003 besloot de basisschool om een Indische priester en zijn missie in Malathankulam te adopteren. Het dorp Malathankulam ligt in het uiterste arme zuiden van India, dicht bij de Golf van Bengalen, in het district Perambalur.
Rev.
S. Daveedu had de zorg over een van de armste dorpen uit die streek, bij de
Wasi-stammen. Vele mensen liepen er bij zijn aankomst nog in lompen. Zelf leefde
hij enkele jaren in mensonterende omstandigheden in een schamele hut. Hij maakt
'Jezus Liefde' voelbaar onder de mensen. De nood in dat arme Indische dorp was
zeer groot. Onze steun is voor hen zeer belangrijk.
Geen
enkele priester durfde het aan om in die mensonwaardige omstandigheden te werken
of te leven. De mensen zijn zeer arm. Toch proberen zij met de hulp van hun
dorpspriester, Rev. S. Daveedu, om zelfberedderend te worden.
Stap voor stap
startten zij gezamenlijk enkele kleine projecten op. Zo proberen zij te voorzien
in hun dagelijkse behoeften.
In
het dorp is ook de St. Joseph's Primary school, waar de kinderen uit de
omringende dorpen school lopen. Deze school had de bijzondere aandacht en steun
van de Basisschool uit Lendelede.
Tijdens de vasten organiseerden wij een sobere maaltijd. Reeds vele jaren een sponsor wandeltocht ( 2003, 2004,2005, 2006,wegens regen in 2007 afgelast en in 2008, 2009).
Indische priester-missionarissen verblijven slechts kort in éénzelfde dorp. In 2008 werd het Vandalai-Gudalore om er opnieuw de zorg op zich te nemen van de armsten onder de plaatselijke bevolking. Vooral de zorg voor kinderen van de kastenloze mensen, de Dalits, hebben zijn aandacht. Ook aan hen voeding, kledij en degelijk onderwijs bezorgen is zijn taak.
Na
de vreselijke tsunami in
december 2004 hielp hij zijn zuster (kloosterzuster) bij haar
werk en bij de wederopbouw van het dorp.
Door
het oprichten van de V.Z.W Saarr Trust verleent hij ook hulp aan bejaarden,
weduwen en gehandicapten. Met het verlenen van materiële hulp aan de Dalits (kastenloze
inwoners) steunt hij niet alleen de gezinnen maar ook onrechtstreeks hun
kinderen. Dalit is de naam, die mensen die buiten het kastenstelsel zijn
gesloten, zichzelf hebben gegeven. Ze worden ook de onaanraakbaren genoemd, wat
ze ook voor veel mensen letterlijk en figuurlijk zijn. Het gaat om een groep van
ruim 260 miljoen mensen, die voornamelijk in India leven en ook in Bangladesh,
Nepal, Pakistan en Sri Lanka. Volgens de volkstelling van 2001 was 16,2% van de
Indiase bevolking een Dalit, wat neerkwam op 166.635.700 mensen.
Het kastenstelsel is een ruim 2000 jaar oud systeem, dat mensen verdeelt in verschillende groepen. Deze groepen hebben een bepaalde positie in de maatschappij. Bovendien zijn er aan de kasten bepaalde rechten en plichten verbonden. Het kastenstelsel is gebaseerd op het idee dat mensen fundamenteel ongelijkwaardig zijn. Die ongelijkwaardigheid komt speciaal tot uiting het begrip rituele onreinheid, dat niets te maken heeft met gebrek aan hygiëne in moderne medische zin; hindoes die elk contact met onaanraakbaren schuwen, zullen als pelgrim zonder bezwaar water drinken uit de heilige rivier de Ganges, ook al drijven daar lijken om hen heen.
Dalits
doen het smerigste werk voor het laagste loon, zoals het opruimen van dode
mensen en dieren, het ontstoppen van riolen, het schoonmaken van toiletten en
het wassen van kleren die zijn bevuild met bloed of uitwerpselen. Omdat Dalits
ritueel onrein zijn, moeten ze buiten het dorp wonen. Ze mogen geen gebruik
maken van de dorpspomp en er zijn voor hen vaak aparte kopjes bij theestalletjes.
Leden van andere kasten willen niets aanraken waar een Dalit aan heeft gezeten.
Kastendiscriminatie is na de onafhankelijkheid van India formeel verboden. Het
kastenstelsel bestaat in de praktijk echter nog steeds. Dalits worden nog altijd
buitengesloten en vernederd. Soms worden ze zelfs gelyncht of gemolesteerd.
In
de brieven van Rev. S.Daveedu kunnen we lezen dat hij grotendeels zijn werking
om het dorp Vandalai tot een leefbare gemeenschap te maken mag herbeginnen. De
schoolopleiding heeft daarin zijn speciale aandacht. Grotere kinderen van Dalits
kunnen bij hem avondonderwijs volgen. Hun kinderen verschaft hij dagelijks een
gratis maaltijd en soms wat noodzakelijke kledij indien ze schoolgaan. Zijn
inspanningen om vertrapte, onbeminde en zelfs ongewenste mensen, terug hoop en
toekomst te bieden in onze harde en veelal gewelddadige wereld, loont zeker de
moeite om zijn werk te blijven steunen.
